Google zweert erbij, bedrijven als Intel en Target investeren erin, en zelfs Kentucky Fried Chicken heeft een eigen mindfulness-programma. Maar terwijl steeds meer bedrijven de aandachts- en ontspanningsmethode inzetten tegen stress, waarschuwt hoogleraar management Ronald Purser ervoor stress te zien als een individueel probleem, in plaats van een maatschappelijk.

Toen de 59-jarige Amerikaanse hoogleraar management Ronald Purser zich een paar jaar geleden opgaf voor een achtweekse cursus mindfulness, deed hij dat met een open geest. Purser, die doceert aan de San Francisco State University, is al sinds zijn studententijd geïnteresseerd in oosterse filosofieën; zelf legde hij zich toe op het zenboeddhisme. En nu zag hij dat een nieuwe, op het boeddhisme gebaseerde levensfilosofie overal om hem heen terrein won: mindfulness. Purser was kritisch over de hype, maar wilde het wel aan den lijve ondervinden.
Samen met 25 cursisten ging hij in lotushouding zitten in een zaaltje ergens in San Francisco. Hij kauwde ‘met aandacht’ op een rozijn en ging op de mat liggen voor de ‘bodyscan’ – vaste onderdelen van het Mindful Based Stress Reduction-programma (MBSR), de cursus die wereldwijd miljoenen cursisten trekt, en in Nederland door verzekeraars deels wordt vergoed.

Tijdens een meditatie dwaalden Pursers gedachten af. Niet de bedoeling! Mindfulness is immers gericht op aandachtig in het heden zijn. Maar Purser werd overvallen door een flashback naar de tijd dat hij als 18-jarige jongen een baantje had als elektricien in een van de grootste fabrieken van Chicago. De gezichten van de fabriekswerkers trokken aan hem voorbij: moe, terneergeslagen, wanhopig. Het waren dezelfde uitdrukkingen die hij hier, in dit zaaltje, aantrof. De cursisten, veelal vrouwen, waren ontslagen, kampten met hoge werkdruk, konden hun rekeningen niet betalen, hadden geen ziektekostenverzekering. Ze hadden net zo weinig controle over hun leven als de fabrieksmedewerkers van toen. Maar tegen hen werd nu gezegd: alle stress zit in jezelf. En het is een kwestie van diep in jezelf duiken, alle nare gedachten laten gaan, om de werkdruk, en de angst voor ontslag, weer aan te kunnen.

Bron: De Volkskrant. Geschreven door Esma Linnemann